0B1EC081-7F12-4C67-AC19-1ED10CF0505AArrow downArrow rightArrow rightArrow upCalendarClose984D9BFC-BA95-41CD-AA38-65F5DB27F79DLocation (large)Location (small)MenuNetvliesPlaySearchFacebookInstagramLinkedinTwitter
Expositie

Todd Hido over ‘Excerpts of silver meadows’

Donker en persoonlijk, toeval bestaat niet. Zo beschrijft Todd Hido (1968, USA) zijn boek Excerpts of silver meadows over zijn geboortestreek Ohio, Amerika. Het boek is samengesteld uit nieuwe en eerdere beelden, precies zoals hij altijd werkt. Zijn fotografie is verhalend. Zijn series bouwt hij op uit foto's die hij door de jaren heen maakt. Soms voegt hij op rommelmarkten gevonden beelden toe. 'Mensen vroegen mij, wanneer ben je begonnen met portretfotografie? Ik antwoord dat ik dat altijd al heb gedaan, alleen ik heb ze nog nooit laten zien.'

25 september 2014
Tekst: Carla van Gaalen


Biografisch of fictie
Excerpts of silver meadows gaat over het opgroeien in een blanke suburb in Ohio, Kent, Amerika, kinderlijke onschuld maakt plaats voor de donkerte in een volwassen leven. Is het boek biografisch? Het start immers in de buurt waar hij is opgegroeid. Er staan foto’s in van zijn vader en van hemzelf. Maar evenzogoed heeft hij foto’s opgenomen die hij ergens anders heeft gemaakt, zonder het vooropgestelde idee dat deze zijn jeugd en opgroeien in beeld zouden brengen.
Waar of niet waar, daar gaat het hem ook helemaal niet om. ‘Als je twee waarheden met elkaar mixt, wordt fictie een waar verhaal. Want je kunt je eigen, ware verhaal nooit ontlopen. Het wordt je eigen verhaal dat je wilt vertellen.’

Mean, mean Wayne
Zijn dochter heeft een actief aandeel in het boek, ook weer zonder de reden van de familierelatie tussen vader en dochter. ‘We reden over een weg, ik zag een regenboog, zij kon hem niet vinden. Later gaf ik haar de foto die ik heb gemaakt en vroeg haar daarin de regenboog te tekenen. De tekening in de foto vergrootte de zeggingskracht. Net zoals haar rode toevoegingen in een portret van mij. Mijn mond besmeurd met dikke, rode vegen, rood omcirkelde ogen, twee rode vingerafdrukken op mijn keel.’ Mean, mean Wayne was geboren om nooit meer weg te gaan. In ieder geval niet uit Excerpts of silver meadows.

Zijn vrouwen
Modellen nemen zelf contact met hem op omdat zij met hem willen samenwerken. Zo ontmoette hij Christina, te zien in Excerpts of silver meadows. Moeiteloos transformeert zij in het karakter dat hij zoekt. Begeerlijk, verloederd, altijd verontrustend. Type Marilyn Monroe, Blondie’s Debbie Harry of Brigitte Bardot. Die transformaties voltrekken zich binnen een paar uur.
Soms zijn modellen dronken als ze in de studio komen. Ook dan hebben zij een schoonheid die Todd Hido evengoed een plek geeft.

De huizen van Todd
Huizen zoals ze in Excerpts staan, zijn voor Todd Hido al langer een thema. Eenzame huizen met verlichte ramen in verder donkere straten. Hij fotografeert ze altijd vanaf de openbare weg. Aanvankelijk van grote afstand om geen argwaan te wekken. ‘Iemand daarbinnen ziet mij hier bezig.’ Toen niemand hem kwam vragen wat hij deed, steeds dichterbij, tot bijna in de tuin, ‘dicht op de huid’ van de bewoners. Want ook al zijn ze niet zichtbaar, het gaat wel over hen. Een huis is een locatie waar zich mensen bevinden. De lichten zijn aan, en zo sijpelt het ‘binnen naar buiten’.
Wat zeggen bijvoorbeeld twee ramen op twee verschillende verdiepingen in een en hetzelfde huis, allebei verlicht door het trieste blauw van een TV? Hoe zou de relatie van de bewoners zijn, waarom kijken zij niet samen? ‘Je bent buiten en probeert te bedenken wat er binnen gebeurt.’

Realiteit doet mee
Zijn fotografie gaat niet over plaatsen, ze gaan over menselijke relaties. Hij manipuleert niets, heeft geen oordeel over wat hij ziet, hij documenteert om op een later moment zijn verhaal samen te stellen. Hido heeft stapels en stapels foto’s. Zijn studio ligt en hangt er vol mee, op tafel, aan de muur geprikt, met daartussen opengeslagen boeken. De TV staat aan op CNN, waardoor de realiteit als vanzelf binnendringt en meedoet.

All killer, no filler
‘Hang je foto’s op, om te onderzoeken hoe ze zijn. Behandel ze of ze in een boek zullen komen, waar ze een begin, midden en einde zullen vormen.’ Telkens herschikt hij ze tot nieuwe combinaties. En zo ontstaan de verhalen, die soms nooit klaar zijn. ‘Gewoon doorgaan’ en mogelijk pas tien jaar later is het compleet.

Todd Hido kan een thema honderden keren fotograferen, in de uiteindelijke selectie is hij streng. Geen enkele foto mag als vulling mee. Iedere foto heeft zeggingskracht binnen het verhaal waar deze voor is geselecteerd.