Favorieten van Olivia
BredaPhoto Ambassadors 2026
Omdat ik zelf ben opgegroeid in Twente, voelde Brabant meteen vertrouwd. Roefs onderzoekt het veranderende landschap van het plattelandsleven van jongeren, met een gevoelige balans tussen documentaire observatie en subtiele enscenering. Vooral de composities en de stille intensiteit in de blikken van de tieners spraken me aan. Hier lijken traditie, identiteit en verandering samen te komen. De foto’s zijn analoog geschoten en op ware grootte gepresenteerd. Dat geeft het werk een tijdloze kwaliteit, waardoor de levens van deze jongeren lijken te zweven tussen herinnering en het heden.
Deze tentoonstelling raakte me op een diep persoonlijk niveau. Als dochter van een politiek vluchteling, wiens familie te maken kreeg met politieke repressie in Roemenië, ben ik me altijd bewust geweest van hoe gemakkelijk individuele verhalen kunnen verdwijnen achter politieke statistieken. Wat mij hier vooral trof, is de nadruk op het terugbrengen van gezichten, namen en families naar het middelpunt. De ingetogen, rasterachtige opstelling versterkt dat collectieve gevoel van herinnering, terwijl de kunstenaar bewust op de achtergrond blijft.
Voor mij laat dit zien welke belangrijke rol documentaire fotografie kan spelen bij het bewaren van herinneringen en het zichtbaar maken van mensen die maar al te gemakkelijk worden vergeten.
The Salt Ate Away Her Eyes van Elnaal is me bijgebleven vanwege de bijzondere intimiteit van het werk. Vanuit haar eigen familie beweegt ze op een subtiele manier tussen persoonlijke herinnering, documentaire observatie en portretfotografie. De rauwe zwart-witbeelden geven het werk een stille, visuele kracht, terwijl de tederheid tussen de verschillende foto’s veel vertelt over zorg, waardigheid en veerkracht.
Als documentairefotograaf vind ik het bijzonder hoe Elnaal een zo persoonlijk verhaal weet te vertalen naar iets dat veel verder reikt: een reflectie op wat het betekent om te kijken, gezien te worden en écht aandacht te hebben voor een ander.
