Aline Motta

Tijdens haar onderzoek vond de kunstenaar archiefdocumenten die wijzen naar de Fazenda de Ubá, een voormalige boerderij als mogelijke plek waar Francisca heeft gewoond. De film volgt dit zoekproces: verschillende verhalen door de tijd heen komen aan het licht, puzzelstukjes worden gelegd, en verbindingen worden hersteld, binnen een familie, een gemeenschap en een land dat nog altijd de sporen draagt van onmetelijk leed. Motta stelt indringende vragen over de erfenis van de slavernij: “welke structuren zijn blijven staan, en welke zijn verdwenen? Welke manieren van denken bestaan nog steeds voort?” 

In Vassouras ontmoet Motta Claudia Mamede, een gemeenschapsleider, en samen staan ze stil bij wat hen verbindt. “Acho que temos uma umbigada no tempo” (Ik denk dat onze navels elkaar door de tijd heen hebben geraakt), zegt ze. Deze verbondenheid overstijgt tijd en ruimte, en verbindt generaties vrouwen met elkaar, wier aanwezigheid wordt opgeroepen door foto’s. Filha natural stelt de vraag wat het betekent om te leven in de nasleep van catastrofale gebeurtenissen zoals de slavernij. Tegelijkertijd viert de film het voortbestaan van voorouderlijke culturen, via bloedbanden en gemeenschap, taal en lied, tegen alle verwachtingen in.