Aline Papenheim

Het project ontstond na het afsterven van een monocultuurbos achter Papenheims ouderlijk huis. Terwijl het bos langzaam herstelt van decennia van gecontroleerde uniformiteit, herkende Papenheim in de terugkerende diversiteit van het landschap een weerspiegeling van hun eigen zoektocht naar identiteit en ergens toe behoren. 

In gesprek en uitwisseling met de overwegend christelijke plattelandsgemeenschap loopt Papenheim niet weg van de spanningen die ontstaan, en onderzoekt hoe controle, tradities en verbondenheid zowel het land als de identiteit vormgeven. Het herstel van het bos laat zien wat eenvormigheid aanricht – en wat er juist mogelijk wordt wanneer diversiteit en anders zijn de ruimte krijgt, in de natuur én in de samenleving. 

Via ontmoetingen met jagers, dorpsbewoners en de niet-menselijke wereld neemt Papenheim gereedschappen over die doorgaans geassocieerd worden met jagen en observeren: nachtcamera’s, drones, zaklantaarns en microscopen. Daarbij wisselt Papenheim steeds van perspectief en neemt uiteenlopende posities in: die van jager, hert, de Heksensteen of zaad. Als deelnemer, getuige én onderwerp beweegt Papenheim zich door het landschap en verkent zo verschillende manieren van kijken en verbinden. 

Het werk onderzoekt wat er kan groeien uit verval, hoe we kunnen leren luisteren, ondanks onze verschillen, en welke nieuwe verbindingen kunnen ontstaan tussen mensen en niet-menselijk leven, wanneer we ons laten inspireren door het land dat ons draagt.