Ammar Abdalla Osman

Ammar Abdalla Osman werkte voor de aanvang van de oorlog in Soedan in de stoffenhandel in Egypte. Zijn familie was afhankelijk van zijn inkomen uit Egypte, maar door de oorlog kon hij niet meer tussen de landen reizen, zoals hij gewend was. Maanden gingen voorbij zonder vooruitzicht op vrede. Uit financiële nood besloot Osman een risicovolle tocht door de woestijn te maken. Tijdens de hele reis speelde er één vraag door zijn hoofd: “zal ik veilig aankomen?” Na aankomst veranderde die vraag in: “Wanneer kan ik ooit weer terug naar huis?”  

Toen de oorlog zijn stad bereikte, viel het netwerk uit. Ruim een maand was er geen enkel contact met zijn familie mogelijk, tot zijn moeder kon bellen dat ze veilig waren. Het lukte Osman om vijf maanden later, na een reis van een week weer bij zijn familie terug te keren, buiten de stad. Zijn werk in de stoffenhandel verruilde hij voor het hoeden van koeien.  

Nog eens vier maanden later werd de stad waar hij woonde bevrijd. Hij keerde meteen terug, maar herkende de stad niet meer, noch de mensen. De oorlog had alles wat mooi was kapot gemaakt. Hoop op herstel heeft hij niet. De betekenis van ‘thuis’ is veranderd voor Osman. “Voor mij is thuis nu mijn familie: waar zij ook heen gaan, mijn gevoel van ‘thuis’ reist met hen mee.”