Fouad Hallak

“Op 8 december 2024 viel in Syrië het regime van Assad. Na decennia van dictatuur en jaren van hevige oorlog was het een dag die ik, net als veel Syriërs, nooit had verwacht mee te maken. 

Ik had geen hoop dat ik ooit naar mijn vaderland terug zou keren. Ik verliet Syrië in 2016 vanwege het geweld van het regime en kwam op zoek naar veiligheid naar Nederland. Jarenlang kon ik niet terug. Maar toen het regime viel, wist ik dat ik terug moest keren. Een maand na de val van het regime was het eindelijk zover. 

Terugkeren was niet alleen een fysieke reis; het was ook een emotionele reis. Ik wilde de straten, de herinneringen, de mensen en de plekken uit mijn verleden weer opzoeken. Ik wilde Syrië opnieuw met mijn eigen ogen zien en het vastleggen in foto’s, maar het beeld van mijn camera bleek te klein om die ervaring volledig te vangen. 

Ik had gemengde gevoelens die ik niet onder woorden kon brengen, maar wel kon vertalen naar beeld. De foto’s tonen veel emoties; angst, pijn, verwarring, maar ook iets anders: hoop. Het is niet makkelijk te zien, en het is niet duidelijk waarom het er is. Maar mensen voelen het. Ik voelde het ook. 

Deze fotoserie is voor iedereen die leeft met onderdrukking of het gevoel heeft dat de hoop verloren is. Ik wil zeggen dat er altijd hoop is, zelfs in de donkerste tijden. En er is nog steeds een toekomst mogelijk.” – Fouad Hallak