Favorieten van Sofie
BredaPhoto Ambassadors 2026
Je stapt deze ruimte binnen en wordt dirtect omringd door verhalen. In een oogopslag zie je de grootsheid. Je kan door en langs de foto’s heen kijken, die in een neongele stellage hangen. Geen enkel verhaal staat op zichzelf –alles bestaat in dezelfde context van institutioneel geweld, gemis en de smeek om (h)erkenning. Dat maakt het krachtig.
Het project is collaboratief gemaakt, samen met de gemeenschap van nabestaanden. Hier komen de verbinding en veerkracht zo mooi naar voren. Samen niet vergeten, samen mobiliseren, samen deze verhalen laten doorleven. Museum of Memory against Impunity kun je bijna niet in een keer helemaal bekijken. Ik kom er zeker nog een keer voor terug.
Ook in dit project staat verbinding centraal. Buiten, net achter het station, in de Speelhuislaan wandel je tussen deze verhalen door. De foto’s zijn levensgroot waardoor het voelt alsof je zo bij de mensen binnenstapt. Iedere foto toont ons een woonkamer, mensen zitten gezellig samen op de bank, kinderen spelen aan tafel. We ontmoeten nieuwkomers en Bredanaars die elkaar via Buddy to Buddy hebben ontmoet.
Het mooie vind ik dat kunst hier iets heel alledaags vastlegt: mensen die elkaar ontmoeten en ruimte maken voor een ander. De foto’s laten zien wat er kan ontstaan wanneer je die eerste stap zet. Op kleine schaal, gewoon in je eigen omgeving.
Stap de donkere ruimte binnen en doe je schoenen uit. Kijken naar dit werk voelt meteen anders. Voor je zie je levensgroot uitvergrote foto’s, verspreid door de ruimte. Je kunt er niet zomaar langs lopen. Je moet er doorheen. Met je voeten op de grond word je uitgenodigd om niet alleen te kijken, maar je helemaal onder te dompelen in het werk.
Je ziet scheepswrakken, de oceaan en beelden die verwijzen naar de koloniale geschiedenis van Sāmoa. Kihara verbindt deze geschiedenis met het grotere verhaal van Europees en Amerikaans imperialisme en de manier waarop die geschiedenis nog altijd doorwerkt.
Misschien is het juist daarom zo passend dat dit werk hier te zien is. Ook de Koepel draagt een geschiedenis met zich mee: een voormalige gevangenis en vrouwengevangenis, een plek waar verhalen en levens zijn opgeslagen, vastgelegd en soms juist verborgen. Het werk laat mij daardoor ook nadenken over onze eigen geschiedenis. Wie bepaalt wat er bewaard blijft? Welke verhalen komen in onze archieven terecht, welke verdwijnen, en welk verhaal wordt er daarmee aan ons verteld?
