Judit Gyuricza-Osváth

Het belangrijkste decor van de serie is de kindertuin van de kunstenaar. Die tuin is zowel een fysieke plek als een symbolische schuilplaats — een innerlijke wereld waar je je terugtrekt omdat de echte wereld onvoorspelbaar en overweldigend aan kan voelen. Verbeelding helpt dan om grip te krijgen op de werkelijke omgeving en die draaglijker te maken. 

De titel The Clear Image of Paradise is ontleend aan het gedicht Songs of Childhood van Peter Handke en verwijst naar een tegenstrijdigheid bij jeugdherinneringen: we verlangen naar een beeld dat helder en scherp lijkt, maar onvermijdelijk geconstrueerd en ongrijpbaar is. Het roept een geïdealiseerd innerlijk landschap op — een paradijs dat niet echt bestaat, maar een droombeeld is, zorgvuldig samengesteld uit herinneringen en verlangen. 

Deze analoge fotoserie is gerealiseerd met handgemaakte kostuums, zelfgebouwde constructies en subtiele performatieve gebaren. The Clear Image of Paradise laat zien hoe parallelle werelden kunnen ontstaan: met eenvoudige middelen, gefantaseerde rollen, het omvormen van ruimte en met innerlijke kracht. Het analoge procedé, met een tastbaar en tijdgebonden karakter, versterkt de associatie met herinneringen, en vormt een contrast met de snelheid van hedendaagse digitale beeldproductie.