Wala Yassin

“Ik geloof dat fotografie boven alles warm en persoonlijk is: een manier om een verhaal te bewaren, om een archief van een leven op te bouwen dat anders ongemerkt voorbij zou glippen. Ik heb er nooit een opleiding voor gevolgd. Wat ik wel heb, is geduld, en de vrijheid die ontstaat wanneer je jezelf leert kijken. Het begon, denk ik, met oude familiefoto’s — de manier waarop een gezicht op een verbleekte kleurenfoto een hele geschiedenis in zich kan dragen die je nooit rechtstreeks is verteld. Ik keek dan naar die gezichten en vroeg me af wat er met hen was gebeurd, wat ze met zich meedroegen, wat migratie en afstand van hen hadden gevraagd in een tijd nog voordat ik geboren was. Die verwondering is nooit weggegaan. Nu, wanneer ik mijn camera op iemand richt die ik niet ken, merk ik dat ik op eenzelfde effect hoop, maar dan omgekeerd: dat deze foto ooit in de handen van iemand anders, diegene ook aan het denken zal zetten. Ik richt me het liefst op portretten, omdat een gezicht, stilgezet in de tijd, zich niet hoeft te verklaren om toch een verhaal te dragen. Maar ik ben ook gaan houden van wat er gebeurt tussen stilstaande en bewegende beelden. De draad die erdoorheen loopt, de manier waarop de verbondenheid van een gemeenschap anders naar voren komt in bewegende beelden die ademen en zich ontvouwen in de tijd in plaats van één enkel moment voor altijd vast te leggen.” – Wala Yassin